چه زود دیر می شود ای ساکنان خاک

 و چه زود به فراموشی سپردید آنچه را که به خاطرش آمدید و بودید

وآنچه را که به خاطرش ماندید .

چه زود از یادتان می رود آنچه را می خواستید تا ابد به یاد بسپارید

گوشهاتان را چه شده که نمی شنوید ، چشمانتان را در کدامین نقطه ، وا رهانیدید

که در کورسویی خود مانده اید . شما را چه شده است ای اهل زمین ؟

چه فراموشکار و دیر باور شده اید که دیگر

باور قصه های زیبای اهل آسمان را برای شما حالی نیست .

چه تنهایید و بی همراه در این چند صباح باقی مانده .

به کدامین رویای خیالین دلواپسید و دلبسته .

دلهایتان را به کدامین نقطه از این خاک بی مقدار بسته اید

که رهایی از آن را نمی خواهید و چنگ به آن زده اید .

اما زود ، زودتر از زود خواهید دید که دیر شده است .

دیر برای تمام چیزهایی که فردا را موعد انجامش می دانستید .

برای اندک ارزشهایی که هیچ انگارید و ندیدید و فردا را برای دیدنشان گذاشتید .

می بینید و میفهمید که زود دیر می شود.