بیست و یک سال پیش، در چنین روزی،
سکوت مرا در دست های بزرگ این زندگیٍ سرشار از تنازع و تضاد قرار داد.
تاکنون بیست و یک بار خورشید را طواف کرده ام
و این را که ماه چند بار گرد من گردیده است نمی دانم!
اما می دانم که هنوز نه اسرار نور را دریافته ام
و نه رازهای تاریکی را.
بیست و یک سال است که بسیاری کسان را دوست داشته ام،
و اغلب آن هایی را دوست می داشتم که مورد نفرت بودند
آنچه در کودکی دوست می داشتم، اکنون نیز دوست دارم؛
و آنچه اکنون دوست می دارم، تا پایان زندگی دوست خواهم داشت؛
زیرا عشق تمام ثروتی است که دارم و هیچکس نمی تواند آن را از من بگیرد.
به عقیده من انسان ها بر سه گروهند:
یکی آنها که زندگی را دشنام می دهند؛ دیگری آنها که خجسته و مبارکش می دانند و
بالاخره آنها که در اندیشه آن اند.
بدین سان، بیست و یک سال گذشته است،
و روز و شب هایم بدین گونه می گذرند تا زندگی ام به پایان رسد.
اکنون این ذره، که خود آن را ((من)) می نامم، فریاد و غوغا می کند؛
در نقطه ای از زمان که به او زندگی بخشیده، بی حرکت می ماند،
و آن گاه از پاکترینٍ پاکی ها، جایی که این جرقه زنده در انتظار است،
با صدایی بلند فریاد می زند:
درود برتو ای زندگی!
درود برتو ای بیداری!
درود برتو ای پیروزی!
درود برتو ای قلب، که بر درود، آفرین گفتی،
درحالی که خود، غرق اشک بودی!
درود بر شما ای لب ها، که درود را ادا کردید،
در حالی که طعم تلخ [ بدرود] را می چشیدید!
هر کسی غصه ی اینکه چه میکرد نداشت
چشمه ی سادگی از لطف زمین میجوشید
خودمانیم٬زمین اینهمه نامرد نداشت
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
فروردین 1386
بهمن 1385
دی 1385